شب تار،تیرگی ،خاموشی

سیاهی  ،تنهایی

قصه من ،من غمگین ،من تنها

روزگارم تیره تر از هرشب تار

هیچ تر از هیچ شده

وتهی از خالی

کوچه خلوت من خلوت تر

زهرخندم ،زه هر زهر خندی زهر خند تر

همه غم ها ،غصه ها

تیرگی این شب تار ...

برایم زیباست

زیرا:

ختم همه قافیه ها توهستی

روزهایم شب،شبهایم تیره تر از هر شب تاریک وسیاه

خاموشی درتمام لحظه هایم جاری ست

ثانیه ،ثانیه عمرم از یاد تو لبریز

قلبم از یاد تو،عشق تو هم طوفانی ست

وای امشب چه شبی ست ؟!

مهر خاموش تر از خاموشی بر لب من

نیست هیچ شبی تلخ تر از امشب من

این دگر انتهای خود پایان من است

تخلی غصه دوری تو هم شیرین است

آه افسوس چنین دل من غمگین است

صدایی بر نمی خیزد

  نگاهم روی ره مانده

  در این سکوت بی پایان وخلوت تنهایی وغربت

  تمام سال پاییز است !

 وگاهی باد ...

  قدم بر روی برگی خشک

  صدای خش خشی دارد

  که افکار و سکوتم را مدام  در هم می ریزد

  دوباره من نگاهم را ...

  به راه دوست می دوزم

  و...

  باز در من سکوت انتظار، خروشی می کند غران

  که درخلوت تنهایی دشتم

  آشوبی به پا خیزد  

تا تو را خواهم داشت من چه باکی دارم

من بی نام ونشان تنها ، عشق پاکی دارم

دردلم رویانیست توهمیشه هستی...

من وتو دور ازهم ،بین این فاصله ها  ما خدایی داریم

وهمین فاصله ها ،درعشق ریشه زده ...

وهمین فاصله ها به دلم تیشه زده !

وای افسوس خدا ؟

گلهای باغچه م خشکیدند !

وای افسوس خدا ؟

مردمان بازبه من خندیدند !

من چه سهمی دارم ؟

دار دنیا فانی ست بانبودنش خدا ،قلب من طوفانی ست

من یه طوفان زده تنهایم

وای افسوس خدا ؟

آسمان دل من تیره شد وبارانی

قصه ودرد مرا هیچ...

  خدا می دانی ؟!

چینی نازک تنهایی چیست ؟!

سهراب  کجاست ؟!

درنگاه فروغ چه غمی ست ؟!

آه شاید امشب کافرشده ام !

نه ،نه ،نه

ازهمان روز تولد کافربودم

هیچکس حال مرا درک نکرد 

بت پرستیده ام وجرم من عاشق شدن است

عاشق یار شدن واله وشیدا شدن است

 ومن اکنون دگر سر به دنیای جنون باخته ام

دردلم بتکده ای ساخته ام

بت من نه هبل ،نه لات ونه عزا ست

بت من هدیه ای از خود خداست

ومن هرثانیه درحال پرستش هستم

وخدامی داند که چه حالی دارم

وخدامی داند ...

نگاهت را برای همیشه در آسمان قلبم قاب گرفتم.

دستها سرد ،قلبها تیره وتاراست هنوز

مهربانی آواره کوی وبرزن

سر هر کوچه ،سر هر بازارچه

قلبها سوخته ، لبها همه خاموش وسکوت است هنوز

مردی نیست ،مردمی نیست

همه مرده اند به یکبار

قلبها سخت ،دستها زبر

دگر گرمی نیست

دار بی ارزش دنیا جز بی ارزشیش چیزی نیست

سخت مردم گرفتار وجودند

عشق رادردم دروازه هر شهر به دارآویختند

باتوام ای خدا ….

این چه ظلمی که برهم روا می دارند

قلبها می میرند

سنگها جای درسینه چه زود می گیرند

افسوس :خدایا، که دگر انسان نیست

رحم نیست ،مروت نیست ، گریخت !

افسوس خدایا ،خدایا افسوس

ناله بازهم امشب

تو صدایم کردی ؟

من کجایم ؟

اینجام!

فکر نکن تنهایی

شب من باتوتمام

روز من باتوتمام

بعد اوهیچ کسی

به سرم دست محبت نکشید

کس نفهمید که من هم دراین دنیایم

بی او ،خدایا؟ چقدرتنهایم

ای همه هستی من

روشنایی بخش به این قلب خراب

برگرد زود بیا بدرخش بازبتاب

شب ،سکوت،تنهایی

 توی یک کوچه ی خلوت توی یک خونه ی خالی

 منم ویاد تو و تو .....

 شب خواب ،روزخواب ،ساعت وثانیه ام خواب

 همه رویای تودارم درسر

 کاش مرگ مرامی بلعید

 یاکه ای کاش: دنیا،یکدم به روی من خسته   میخندید

 مهربانی ،تووخندانی تو

  ومن امروزپریشان ترازدیروزم

 توچه دانی که چه حالی دارم

 توچه دانی که چه حال نزاری دارم

 جرم من چیست که محکوم به سکوتم

 دزدی ؟

 آری،چه قشنگ قلب تورا دزدیدم

 وچه خوب به تو وسادگیت خندیدم

 باتوام ای معلم

 توکه درس محبت می دادی !

 درهمان روز به بادم دادی

 عشق راتویادم دادی ؟؟؟

 وچه غافل بودی !!!!

 که من آموختنم عالی بود

 من تورا آموختم

 گریه کردم ،ساختم ،سوختم

 این تلاش دهه های  همه عمرم بود

 گریه کردم ،ساختم ،سوختم

 ودگر هیچم من

 من تهی تر ازآنم  که کنون می بینی

 همه صبرم لبریز

 همه عشقم سرریز

 ومن اکنون تورا میخواهم 

 وتویی ازهمه عالم سهمم

 چه فراوانی ونعمت وچه خوبی

 تورا میخواهم.....

زخمي روزگارانم سرگشته وحيرانم ازكرده يارانم

 فصل خزان عشق آمده درعصريخي

 فصل ريزش باران ازچشم

 فصل ريزش برگ زردزدرخت

 فصل مرگ عاشقي فصل وداع

 فصل دادزدن وگلايه ها پيش خدا

 آدميت سرد ،عشق اسير فرياد سكوت

 زندگي تلخ درشيريني لحظه هاي شوم

 عابري خسته ز راه

 مردي ازخانه وكاشانه دور

 كودكي چشم به راه

 سرهركوچه يكي درانتظار يك نگاه

 خيابان خيس چشمها نمناك از اشك فراق

سزای چون منی تنها ،میان راه ماندن نیست

سکوتم همچوفریادست ،مرایارای خواندن نیست

قفس بشکن که بیزارم ،قناری درقفس بودن

توخودهمچونفس باشی،دراین بی  هم نفس بودن

من ازبیهوده زیستن ،ازتلخ خندیدن ،دگر خسته م

دلم پردردوغمگین ست ،ولی لب ازسخن بسته م

تومی بینی وپنداری ،که شاد م من وبی باکم

ولیکن مرده ام سالی ست ،ومن خاکسترم خاکم

  مرازنده مپنداری کزهجرت، درخویشتن مردم

درایام جوانی من ،شراب شوکران خوردم

دلم پردردبی کینه ست ،اسیرچاه زندانم

چو داهولی به گندم زار این دنیا خندانم

برایم مرگ شیرین ست ،نباشی درکنارمن

مرابی یاوری بهتر،نباشی گرتویارمن

باتومن مثه طلوعم ،بی تومن مثه غروبم

نیومدی که ببینی، بی تو من چه بی فروغم

دیگه هیچ راهی نمونده، باتوام همیشه یاور

نبودنت ای آریایی ، واسه من  نمیشه باور

من همیشه باتوبودم، توهمیشه درکنارم

چطوری میخای ببيني ،كه بی توطاقت بی آرم

میمیرم ازدوری تو ،ای رفیق مهربونم

بی تومن توی این دنیا، چطوری میشه بمونم

من برای توزنده م ،تو داری حکم نفسهام

تویی اون مرهم قلبم، واسه دردا واسه زخمهام

توی این قبیله موندن، دیگه واسم یه عذابه

رسیدن به توعزیزم، برامن مثه یه خوابه

کاش میشد قبیله این بار، بشه یه پل رسیدن

نه بشه مثه یه دیوار، حصارباغچه کشیدن

کاش میشد قبیله این بار، دردای من وببینه

نه بیادکنارباغچه، غنچه عشق وبچینه